ايشان مانند اين و بيش از اين بوده‌اند و گفته و كرده ، و قرآن مجيد از آن همه حكايت مىكند ، امّا مىبايست كه مصنّف نو ناصبى از براى حرمت مهاجر و انصار اين فصل را انكار نكرده بودى و بر ايشان تشنيع نزده بودى كه رافضيان عهد على درين احوال اقتدا بمهاجر و انصار كرده بودند كه با رسول عليه السّلام همان معامله كرده‌اند و سيّد عليه السّلام از دست و قول و عمل ايشان هم چنان متشكّى بوده است و نالان كه على از دست اين رافضيان ، و قرآن از آن جمله حكايت مىكند ، اوّلا گروهى بزفان « 1 » محمّد را مىگفتند : ما با توايم ، و بدل با وى نبودند و دشمن وى بودند تا آيت آمد از خداى تعالى كه : إِذا جاءَكَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ إِنَّكَ لَرَسُولُ اللَّهِ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّكَ لَرَسُولُهُ وَ اللَّهُ يَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِينَ لَكاذِبُونَ « 2 » ، بديگر موضع چون نماز بريا و كسلانى « 3 » مىكردند ، و زكات باكراه مىدادند ، و بر محمّد ( ص ) انكار مىكردند ؛ و او تنگدل مىشد تا آيت آمد كه : وَ لا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَ هُمْ كُسالى وَ لا يُنْفِقُونَ إِلَّا وَ هُمْ كارِهُونَ « 4 » ، و چون رسول در تابستان عزم غزا كردى مىگفتندى : ما بگرما گرم شمشير نتوانيم زدن تا آيت مىآمد كه : قُلْ نارُ جَهَنَّمَ أَشَدُّ حَرًّا لَوْ كانُوا يَفْقَهُونَ « 5 » ، و چون لشكر بمدينه مىآمد مىگفتند : خداى و رسولش ما را بدروغ مىفريبند و كيست كه طاقت عمرو دارد ؟ ! تا برسوائى ايشان آيت مىآمد كه : ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ إِلَّا غُرُوراً « 6 » ، و چون رسول عزم مصافى كردى عذرها بدروغ مىنهادندى كه : ما را عيال است و خانه‌ها خراب است ؛ نتوانيم آمدن ؛ تا بارى تعالى مىگفت : يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ وَ ما هِيَ بِعَوْرَةٍ إِنْ يُرِيدُونَ إِلَّا فِراراً « 7 » ، و چون امير المؤمنين عليه السّلام تنها ساز و عدّت و آلت برمىگرفت « 8 » و تنها پيش « 9 » عمرو مىرفت ايشان در خانه‌ها نشسته و در خانه‌ها و شهر بسته هنوز رسول را باور نمىداشتند و مىترسيدند

--> ( 1 ) - م ح د : « به زبان » . ( 2 ) - نخستين آيهء سورة مباركهء « المنافقون » . ( 3 ) - م : و « كسالت » ح د ندارند . ( 4 ) - ذيل آيهء 54 سورهء مباركهء التوبة . ( 5 ) - ذيل آيهء 81 سورهء مباركهء التوبة . ( 6 ) - ذيل آيهء 12 سورهء مباركهء الاحزاب . ( 7 ) - ذيل آيهء 13 سورهء مباركهء الاحزاب . ( 8 ) - ع ث : « مىبرگرفت » . ( 9 ) - ح د : « و چون امير المؤمنين علم به تنهائى برميگرفت و پيش » .